تنهایی

                                                    (خدا)

بزرگ شده ام انگار كه تحمل مي كنم، اين روزها بزرگ شده ام كه سكوت مي كنم.

آرامم، يا شايد... شايد خونين اما متين و آرام... قطره هاي خون از ميان انگشتانم ، چشمانم ، سينه ام

، به زمين مي چكند و من آرامم ، و دم نمي زنم تا باور كني بزرگ شدنم را...

چه قانعم اين روزها و قناعت مي كنم به ديدن آسمان، به نوازش هاي باد ، به بوي پاييز كه نزديك است و

باز... تنهايي، تنهايي، تنهايي... تنها چيزي كه اين روزها باورش برايم ساده است تنهايي است. آري اين

صداي تنهاييست كه گوشهايم را پر كرده و مهري بر لبانم زده، و مي خواهم تا ته دنيا نشنوم هيچ چيز را،

و نبينم هيچ كس را.

به سراغ من اگر مي آييد،

نرم و آهسته بياييد

              كه مبادا ترك بردارد

                           چيني نازك تنهايي من...