انسانها به قدري عجول هستند كه بدون طرح سوال به دنبال جواب براي خود ميگردند، براي همين بيهوده

حرف مي زنند و بحث مي كنند. و دقيقا" همين جاست كه هدف خود را گم مي كنند! يا بهتر است بگويم

بدون تعيين هدف براي رسيدن به هدف تلاش ميكنند.

اعتقاد به هدفي جزء، براي رسيدن به هدف كلي در اين زمانه و در اين جامعه و با اعتقادات دروني

سردرگم، كمي سخت است و مشكل اساسي اينجاست كه هيچ وقت فرصت براي حل مسائل زير بنايي

و پايه كه در ظاهر كوچك و نامفهوم است و در اصل راهنما و جهت ده همه زندگيست نيست و اين اشكال

مربوط به رشد تاخيري درك بعضي مفاهيم است؛ مفاهيمي چون خواستن ، بايدها، نبايدها، و يا خود

زندگي!

و وقتي به دنبال حل اين مسائل بود مي توان اميد به رفع برخي از معضلات داشت....

در پیاده روی هر خیابانی همیشه رهگذری هست که در حال راه رفتن دارد خواب می بیند...........

خدا

از خدا دلخوري، از آدم ها هم.

 

دعا كه مي كني مستجاب نمي شود، نفرينت هم نمي گيرد.با خدا قهر مي كني.سرت را پايين مي اندازي.پشتت را

 

به زندگي مي كني و مي روي. مي روي جايي كه او نباشد. فكر مي كني نگاهت نمي كند. فكر مي كني رهايت

 

كرده. و اينجاست كه زندگي،ماهي بزرگي مي شود و تو را مي بلعد و تو مي شوي يونس؛ يونس در شكم ماهي.

 

يونس بريده از همه چيز. يونس مانده از همه جا. يونس اعماق بي كسي.

 

حالا مي تواني تا هميشه ته تنهايي اين اقيانوس، بر ديواره هاي تاريك جايي كه گير كرده اي بكوبي و لعنت

 

كني، هم اين ماهي بزرگ را و هم اين اقيانوس سياه را. يا شايد اين بي كسي، اين گم شدن، اين در به دري، به

 

يادت بياورد كه نه تنها و نه بي كسي. شايد به ياد بياوري كه او هست حتي ته اين دريا، توي شكم تاريك اين

 

ماهي.

 

آن وقت شايد دوباره صدايش كني.

 

ماهي بالا مي آيد، بالايت مي آورد، دوباره ساحل و دوباره آفتاب.

 

اي يونس عزيز خدا منتظر است، از همانجا كه هستي صدايش كن.

 

كه خدا گفت:" يونس خشمناك برفت، پنداشت كه ما هرگز به او تنگ نمي گيريم و در تاريكي گفت: هيچ خدايي

 

 جز تو نيست، تو منزهي و من از ستمكارانم. دعايش را مستجاب كرديم و او را از اندوه رهانيديم و مؤمنان را

 

اينچنين مي رهانيم"

تهوع

                                                         (خدا)

                                                 

...گيج شده ام و مبهوت مانده ام،فكرم انگار... سرم درد مي كندــــ خسته ام،خسته از بودن، خسته از ماندن و

 

تحمل كردن، خسته از زندگي... ديوانه شده ام و ديوانه وار مي پيچم بر خودم، بر زندگي، بر وجود او. مست

 

شده ام انگار، مست او...

 

دلم مي خواهد بخندم، به دل تنگ خودم، به آدمها، به تمام زندگي، به خودم.

 

مي چرخم، مي چرخم، مي چرخم، دنيا مي چرخد. مي ايستم، دنيا اما... مي چرخد و مي خندد، و من مات بي

 

وفايي دنيا...

شعر ناگفته

نه!

کاری به کار عشق ندارم!

من هیچ چیز و هیچ کسی را

                                   دیگر

                                      در این زمانه دوست ندارم

انگار

این روزگار چشم ندارد من و تو را

                                        یک روز

                                       خوشحال و بی ملال ببیند

زیرا

هر چیز و هر کسی را

                         که دوستر بداری

حتی اگر که یک نخ سیگار

                             یا زهرمار باشد

از تو دریغ می کند...

پس

من با همه وجودم

                     خود را زدم به مردن

تا روزگار دیگر

               کاری به من نداشته باشد

این شعر تازه را هم

                      ناگفته می گذارم...

تا روزگار بو نبرد...

گفتم که

         کاری به کار عشق ندارم!

                                                                                                            "قیصر امین پور"

تنهایی

                                                    (خدا)

بزرگ شده ام انگار كه تحمل مي كنم، اين روزها بزرگ شده ام كه سكوت مي كنم.

آرامم، يا شايد... شايد خونين اما متين و آرام... قطره هاي خون از ميان انگشتانم ، چشمانم ، سينه ام

، به زمين مي چكند و من آرامم ، و دم نمي زنم تا باور كني بزرگ شدنم را...

چه قانعم اين روزها و قناعت مي كنم به ديدن آسمان، به نوازش هاي باد ، به بوي پاييز كه نزديك است و

باز... تنهايي، تنهايي، تنهايي... تنها چيزي كه اين روزها باورش برايم ساده است تنهايي است. آري اين

صداي تنهاييست كه گوشهايم را پر كرده و مهري بر لبانم زده، و مي خواهم تا ته دنيا نشنوم هيچ چيز را،

و نبينم هيچ كس را.

به سراغ من اگر مي آييد،

نرم و آهسته بياييد

              كه مبادا ترك بردارد

                           چيني نازك تنهايي من...